Zaterdag heb ik een mooie excursie gemaakt naar Natuurpark Föhrenberge bij Perchtoldsdorf, net uit Wenen centrum, net in de provincie Niederösterreich. Een natuurpark bereikbaar met tram. Daar kunnen ze bij ons nog iets van leren…
Natuurpark Föhrenberge, 6600ha, ligt in het biosfeerpark Wienerwald (alles te samen 100 000ha). Gezien het Wienerwald zo groot is, is er uiteraard veel variatie in bodemeigenschappen, dit natuurpark is in de kalkrijke regio gelegen. Vette soorten gegarandeerd…
Het bos bestaat vooral uit zwarte dennen die op open plekken de vliegden-vorm krijgen: de Schirmföhre of Paraplui-Bäume. Van hier komt de naam van het natuurgebied.
Verder bevat het gebied ook droge graslandjes en een heide gedeelte: de Perchtoldsdorfer Heide. Dit is waar ik me zaterdagochtend uitleefde met mijn camera.
Eerste observatie: Schapen beheer! Jawel, en daar ben ik al direct weer fan van natuurlijk. Schapen en heide gaan al sinds de middeleeuwen samen. Het ras dat ze hier gebruiken is Krainer Steinschaf, bekend voor zijn sterke bouw, lange levensduur, en wetterhartheit (kan tegen een stootje dus). Even een Sgapen impressie:
Het kwam als een verrassing, blijkbaar is dit gebied de woonplaats van de Europäischer Ziesel (ook wel Siesel int vlaams, Spermophilus citellus). Een kleine grondeekhoorn die plaatselijk algemeen voorkomt in de oosteuropa. Voor Oostenrijk was dit één van de weinige gebiedjes met Siesel. Volgens IUCN heeft dit diertje de status: Vulnerable onder de groep van de bedreigde diersoorten.
Het beestje is staartloos een goeie 20cm lang, heeft kleine oren, donkere ogen met bleke ring errond en een bleke buik.
Ze wonen in holen met 2 ingangen waarin ze hun nest bouwen.
Op dit afgespannen grasland/heidestuk leven talrijke siesel. Ze hebben ook holen buiten de draad die gespannen is om de honden buiten te houden.
De siesel leeft van bloemen, gras, zaden… Bezoekers wordt gevraagd om ze niet te voederen maar ondanks dat verbod zijn deze beestjes tegewoordig redelijk getraind op mensen: ze komen naar u als ge even stilzit en gekke geluidjes maakt, om daarna piepend weer weg te crossen.
Een pose die ze regelmatig aannemen om naar soortengenoten te zoeken.
Deze had een mondvol met gras om zijn ondergronds nest mee te bouwen.
). Met zijn lange snuit en kleur zou je hem verwarren met een gevaarlijk steekbeest, maar het is een mooie mimicry dat de wolzwever toepast, zijn vijanden misleiden door zichzelf te vermommen als gevaarlijk.
