Op dag 2 namen mijn mams en ik ons voor ons volledig te laten gaan op vlak van ‘Wiener’ eigenaardigheden.

De dag begon met het bijwonen van de oefening van de bereiters met hun lipizzanerhengsten in de Spanische Hofreitschule te Wenen. Lipizzaners zijn het toppunt van de hoogste dressuur. De bewegingen zijn bij die paarden echt volledig natuurlijk, veulens in de weide zie je ook piafferen en courbettes maken!
Allereerst spotten we de hengsten bij het oversteken van de straat met hun grooms. Deze hengsten worden het ganse jaar door getrained op het hoogste dressuurniveau. Elk weekend zijn er shows. In de zomermaanden juli en augustus krijgen ze echter verlof en mogen ze elk een hoop merries vergezellen op de wei. Dit met oog op een succesvolle voortplanting van het ras uiteraard. De dekking gaat volledig natuurlijk, geen kunstmatige inseminatie-zever bij de Lipi’s van Piber!
Wel, tijdens de oefeningsessie van 2uur zagen we 4 groepen na elkaar aantreden met zowel ervaren oudere hengsten als jongere groenere hengsten. Het was opvallend dat de jongste bereiters meestal op de oudere hengsten reden. Dit waarschijnlijk om die jonge kerels op te leiden met de geschoolde oude knarren.
Ik vond de oefening zeer intressant, vooral omdat ik kon opmerken dat er bij die lipi’s wel wat moeilijkere karakters zitten, bokkers (zoals de Brenta dus)! En verder ontdekte ik ook dat ze een geheime verbergplaats voor snoepjes in hun kostum hebben (rara). Kortom een geschikte ervaring voor de gemiddelde paardengek (zoals ik ja).

Groom met lipizzanerhengst.

Het eeuwenoude gebouw wordt gefinancierd door de opbrengsten van de entree.

Wat een nek!! Dit zie je echt enkel bij hengsten…

Die middag lieten we ons volledig gaan volgens de oeroude traditie der zoetigheden: Sachertorte bij Hotel Sacher! De beste chocoladetaart ter wereld volgens mij!

De namiddag werd gevuld door een bezoek aan de Schönbrunn tuinen. Een groots paleis met een gigantische tuin. Eigelijk bestaat 3/4 van de tuin uit halfnatuurlijk bos dat barstte van de rode eekhoorns en bosvogels.

Een typisch beeld in de tuinen van schönbrunn zijn de lindekoepes. Hiervoor snoeit met jaarlijks de zoetruikende zomerlindes in vorm.

In Schönbrunn ligt ook de oudste zoo ter wereld. Nu ja, mijn moeder wilde giraffen zien, dus we gingen samen dan maar eens naar de zoo. Hier stond ik versteld van hoeveel moeite er gedaan wordt om de dieren een goed leven te geven. Ja het blijft een dierentuin met kooien natuurlijk. Maar toch vond ik dat de dieren (relatief) veel plaats kregen. In vergelijking met de zoo van Antwerpen is dit een veel mooiere/grotere dierentuin. Even enkele kiekjes van in de zoo:

Papegaaien in alle kleuren en maten, een imkerei met bijtjes en ook fluo kwallen.

Verder zagen we een wolf en een witte pauw! Beide vond ik wel fijn om te zien. Ik wist niet dat er een witte pauw bestond tot als ik Harry Potter and the Deathly Hallows las.

Uiteraard heeft deze zoo ook aaibare soorten zoals de panda en giraffen.

Die avond hadden we tickets voor een operette in de Volksoper! Zalige ervaring! De Volksoper is minder gekend dan de Staatsoper van Wenen, en dus waren hier vooral ‘locals’ en minder toeristen. Het stuk was de mythe van Orpheus in der Unterweld. Je weet wel die mythe waarbij een meid ontvoerd werd naar de onderwereld en waar diens man om haar te redden zich niet mag omdraaien wanneer hij de onderwereld weer verlaat. Prachtig stuk met een hedendaags tintje. De decors, zangers en dansers waren top!

Met dank aan het openbaar vervoer (de U-bahn en trams).