You are currently browsing the category archive for the ‘fauna’ category.

Vipera. De adder. Of beter Adder met grote A. Deze bedreigde slang is de enige giftige in ons land. 2 redenen om deze soort met respect te benaderen. Vorig weekend hadden we een adder-weekend bij adder-pro Danny. De NFWG op zijn best: combi van natuurfotografie, het Eiland en streekbieren op een stokje. Gert, Brecht, Bert en Karel waren ook van de partij.

Goed, minder zever. Meer fotos:

Adder

Adder

Adder

Wat een geweldige vormen heeft dit dier toch. Echt een prachtig beest!

Steph en Adder

©Gert Arijs: Stephanie met Adder. Dat verhoogt de hartslag toch eventjes…

Advertenties

Ik heb niet stilgezeten de laatste maand. Integendeel, meer fotos te verwerken dan dat ik er tijd voor heb.
Hier heb ik een fijn insectje vanop een excursie voor het vak Heimische Lebensräume naar de Hundsheimer Berge. Een geweldig gebied ten zuidoosten van Wenen. Het zijn enkele stompe heuvels in het vlakke (door de Donau uitgesleten) landschap van Niederösterreich. 1/3 van alle soorten (alles) in Oostenrijk kan je in dit gebied vinden!! Als dat niet vet is. En jaja, het was übervet. Ik zag (en hoorde) de vetste soorten. Hier al 2 kiekjes. Later volgt een deftig verslag, mét soortenlijst.

Tijdens de middagpauze in een veldje nam ik de 180mm macrolens en zag ik… het vreemdste insect dat ik ooit gezien had. De wolzwever! Met zijn lange tong kan hij aan de nectar van de anjers. Ik durf niet met zekerheid zeggen of het de grote wolzwever is of niet.

De eerste foto is meer een sfeerbeeld. Het geeft weer hoe snel dit beestje wel beweegt. Moeilijk te vatten.
Maar na een tijdje achtervolgen kon ik toch enkele scherpe beelden schieten. De kolibriebeweging van deze vlieg (ja een vlieg, geen bij of iets anders dat steekt) komt tot stand door 300 keer per minuut met zijn vleugels te slaan (wikipedia 😉 ). Met zijn lange snuit en kleur zou je hem verwarren met een gevaarlijk steekbeest, maar het is een mooie mimicry dat de wolzwever toepast, zijn vijanden misleiden door zichzelf te vermommen als gevaarlijk.

Wolzwever

Wolzwever

Verder schoot ik ook nog een adonisblauwtje.

Adonisblauwtje

Zaterdag heb ik een mooie excursie gemaakt naar Natuurpark Föhrenberge bij Perchtoldsdorf, net uit Wenen centrum, net in de provincie Niederösterreich. Een natuurpark bereikbaar met tram. Daar kunnen ze bij ons nog iets van leren…

Natuurpark Föhrenberge, 6600ha, ligt in het biosfeerpark Wienerwald (alles te samen 100 000ha). Gezien het Wienerwald zo groot is, is er uiteraard veel variatie in bodemeigenschappen, dit natuurpark is in de kalkrijke regio gelegen. Vette soorten gegarandeerd…
Het bos bestaat vooral uit zwarte dennen die op open plekken de vliegden-vorm krijgen: de Schirmföhre of Paraplui-Bäume. Van hier komt de naam van het natuurgebied.
Verder bevat het gebied ook droge graslandjes en een heide gedeelte: de Perchtoldsdorfer Heide. Dit is waar ik me zaterdagochtend uitleefde met mijn camera.

Eerste observatie: Schapen beheer! Jawel, en daar ben ik al direct weer fan van natuurlijk. Schapen en heide gaan al sinds de middeleeuwen samen. Het ras dat ze hier gebruiken is Krainer Steinschaf, bekend voor zijn sterke bouw, lange levensduur, en wetterhartheit (kan tegen een stootje dus). Even een Sgapen impressie:

Het kwam als een verrassing, blijkbaar is dit gebied de woonplaats van de Europäischer Ziesel (ook wel Siesel int vlaams, Spermophilus citellus). Een kleine grondeekhoorn die plaatselijk algemeen voorkomt in de oosteuropa. Voor Oostenrijk was dit één van de weinige gebiedjes met Siesel. Volgens IUCN heeft dit diertje de status: Vulnerable onder de groep van de bedreigde diersoorten.
Het beestje is staartloos een goeie 20cm lang, heeft kleine oren, donkere ogen met bleke ring errond en een bleke buik.
Ze wonen in holen met 2 ingangen waarin ze hun nest bouwen.

FöhrenbergeOp dit afgespannen grasland/heidestuk leven talrijke siesel. Ze hebben ook holen buiten de draad die gespannen is om de honden buiten te houden.

siesel knabbeltDe siesel leeft van bloemen, gras, zaden… Bezoekers wordt gevraagd om ze niet te voederen maar ondanks dat verbod zijn deze beestjes tegewoordig redelijk getraind op mensen: ze komen naar u als ge even stilzit en gekke geluidjes maakt, om daarna piepend weer weg te crossen.

20090502ss_0336

20090502ss_0342

Een pose die ze regelmatig aannemen om naar soortengenoten te zoeken.

20090502ss_0347

Deze had een mondvol met gras om zijn ondergronds nest mee te bouwen.

Heute, vandaag nog maar eens een Nationaal Park getest. Het Neusiedlersee NP vlakbij de Hongaarse grens, een uurtje vanuit Wenen.

Met een goei 25°C voelt het al snel aan als de Camargue, en door de overvliegende Bruine kiekendieven, vinnige Rietzangers, vechtende Kievieten voel je je al snel in de wolken.

Nog meer wolken kreeg ik rond mijn hoofd wanneer ik het volgende in het riet zag:In het riet?

Wel wat dichter in het riet he!

te hoog!

Te hoog! Beetje naar beneden…

Boomkikker!

Een stoere Boomkikker dus (Hyla arborea*). Niet langer dan een dikke 2 cm. Een flashy groen luidruchtig knobbeltje in het riet.
Wat een fijn beestje!

*Veranderd. Iek, merci Gert en Pieterjan, ik las die naam het folderke van het NP.

Van woensdag tot vrijdag ben ik aanwezig geweest op het Zomercongres van JNM. Jawadde, dat was een fijn gebeuren. Enkele honderden JNM’ers kwamen er op af.
Tijdens een bosexcursie die ik gaf vond Joris een superzeldzame sprinkhaan. De zaagsprinkhaan, Barbitistes serricauda. Dit beest is 50 jaar geleden voor de laatste keer in Vlaanderen gezien. Als dat geen vette waarneming is… We zijn er mee naar Gert gerend omdat we wisten dat hij ons niet zou geloven als hij het niet met eigen ogen zag. En jawel, de determinatie werd bevestigd. Gert had het beest in kwestie nog nooit life gezien. En dat wil al wat zeggen want ik denk dat er voor hem nog maar 5 ongeziene soorten resten…

Het beestje werd aan een fotomoment onderworpen en daarna terug vrijgelaten op de vindplaats.

Hieronder zie je de opstelling die gert maakte met zijn 20D + flitser + reflectie- en diffusieschermen. Er werd een zomereiktak uitgezocht om het beestje op de positioneren.

Gert was zo vriendelijk om mij ook even een beeldje te laten schieten met zijn opstelling. Ik ging direct voor de poep. Dit mannetje zaagsprinkhaan heeft een zeer kenmerkende poep. Hij heeft 2 cerci (die rode dingen achteraan) die in een S-vorm gekruld zijn. Verder zijn de rode poten en korte vleugeltjes ook een typisch kenmerk.

Omdat de soort hoog in de bomen leeft , is ze normaal gezien moeilijk waar te nemen. We hadden dus echt super veel sjans!

Hieronder nog een portretje van gert met zijn topsoort.

Joris met een in de poep bijt move.

Gert wou de sprinkhaan nog eens ‘tikken’ bij het vrijlaten.


Melanargia galathea

Originally uploaded by stephysgaap

Het moerkamp was wederom een vet kamp. Helaas was het slechte vlinderjaar ook in de provincie Namen voelbaar. Veel minder soorten getikt dan vorig jaar.
De dambordjes (Melanargia galathea) zoals hier eentje op de foto, waren wel “overvloedig” aanwezig.
Verder zagen we maar 2 Grote weerschijnvlinders, terwijl we er vorig jaar van deze prachtvlinders wel zeker 30 zagen.
Atalanta, Koevinkje, Bont en Bruin zandoogje, Gehakkelde aurelia en Geelsprietdikkopje… waren nog wat andere soorten die we tegenkwamen. Niet zo vet dus.

Over de foto kan ik wel nog even zeggen dat ik hem nam met mijn standaardlenske (dit blijkt nog een goeie koop te zijn). En ik gebruikte ook een reflectiescherm (goud) gezien het knal op de middag was.